Ο λόγος για τον γνωστό σε όλους τους “διαβασμένους” μουσικούς Theodor W. Adorno, τον πασίγνωστο Γερμανό κοινωνιολόγο, φιλόσοφο, πιανίστα, μουσικολόγο και συνθέτη (ουφ! Τόσα πολλά μαζί!). Τί γνωρίζετε γι’ αυτόν ; Εχετε διαβάσει κάποιο βιβλίο του ; Θα θέλατε να μπορούσατε να μιλήσετε μαζί του ; Τί θα τον ρωτούσατε ; Συμφωνείτε με τις ιδέες του για την ελαφρά-εμπορική μουσική ;
Υπάρχουν αρκετά ! Είναι η Μουσικολογία, ο Μουσικός Λόγος (Ι.Π.), η Πολυφωνία, το Πολύτονο (Ε.Ε.Μ.) κλπ. Επίσης υπάρχει και το Classical Music Review (ΔΟΛ) (**).
Διαβάζετε συστηματικά κάποιο από αυτά ; Τί σας αρέσει σε αυτό ; Θα θέλατε κάτι τελείως διαφορετικό ή κάποιες βελτιώσεις απλά σε κάποιο ήδη υπάρχον ;
(**) Θα τα ξανατσεκάρω μήπως έχω κάνει κάποιο λάθος στους τίτλους.
Μάλιστα κύριοι ! Υπάρχει κάποιο έργο γραμμένο από το 2001 μέχρι και τη στιγμή που μιλάμε που να είναι τόσο καλό ώστε να πρέπει να το γνωρίζουμε. Κλασική μουσική μόνον, ε ! Μη μου πείτε για το “Teo and Tea” του Jean Michel Jarre και τέτοια ! 
Ο τίτλος τα λέει όλα : ποιό είναι το αγαπημένο μας κομμάτι για πιάνο και γιατί ; Με τί το έχουμε συνδυάσει. Γιατί μας αρέσει τόσο πολύ ; Προσωπικά ζητήματα !
Με τον όρο συνθετητές βέβαια εννοούμε αυτό που αποδίδεται στα Αγγλικά synthesizer. Η σκοπιμότητα χρήσης του είναι για τη δημιουργία νέων ηχοχρωμάτων. Παρ’ όλα αυτά, ακόμη και οι πιο ένθερμοι θιασώτες της χρήσης τους παραδέχονται ότι ο ήχος των συνθετητών γενικά είναι “ψυχρός” και “ανέκφραστος”. Αυτός είναι ο λόγος που από παλιά η μουσική του είδους χρησιμοποιείται σαν μουσική υπόκρουση π.χ. σε δημόσιους χώρους. Υπάρχουν όμως συνθέτες όπως π.χ. ο Στοκχάουζεν που έχουν δώσει άλλη διάσταση στο θέμα της χρήσης τέτοιων ήχων. Τελικά τί ισχύει σε αυτή την ιστορία ;
Ας πάρουμε για παράδειγμα τον Ντμίτρι Σοστακόβιτς. Ξέρουμε ότι ένα μεγάλο μέρος των έργων του σχετίζεται χαλαρά ή μη με συγκεκριμένα γεγονότα της Σοβιετικής ιστορίας. Το θέμα είναι : εμείς, που ακούμε σαν απλοί ακροατές μια συμφωνία του Σοστακόβιτς, μήπως πρέπει αρχικά να ακούσουμε το έργο χωρίς τις ιστορικές αυτές γνώσεις ; Μήπως έτσι το έργο “κατατάσεται” στο μυαλό μας ήδη σε μια στυλιζαρισμένη μορφή ; Δεν είναι καλύτερα να δουλέψει η φαντασία μας σε πρώτη φάση ;
Τις άκουσα στο αυτοκίνητο σε ποιότητα οπτικού δίσκου, έτσι κι αλλιώς η ποιότητα του ήχου δεν έχει σημασία – ξέρω πώς ακούγονται οι νότες του πιάνου. Βέβαια δεν πρόσεχα πάντα 100%, όμως, ξαναθυμήθηκα αυτή τη “χαοτική” ποιότητα του σειραϊσμού. Τα συγκεκριμένα έργα έχουν γίνει αντικείμενο αρκετά βαθιάς έρευνας (τουλάχιστον ένα βιβλίο μουσικολογίας 20ου αιώνα που έχω ασχολείται επί πολλές σελίδες με αυτά τα συγκεκριμένα έργα) και θεωρούνται σημαντικά για το είδος τους.
Λυπάμαι, αλλά αυτή η μουσική είναι πολύ εγκεφαλική και ακούγεται με δυσκολία.
Εχετε καμμιά ιδέα για να καταλάβω καλύτερα τί ακούω ; Θεωρητικά στη σειραϊκή μουσική αντί για τη μελωδία προσέχεις τη ρυθμική, αρμονική και ηχοχρωματική διαπλοκή. Πάντως, ούτε έτσι έβγαλα άκρη.
